Na polanie wśród gęstych drzew walczył w szeregach Stach, A u Niny już drugi jest, tuli ja w ramionach. Choć dopiero co płakała, czule żegnając go Ledwo odszedł zapomniała, bo ma już innego. Nie mineło piętnaście dni, Stach błagalny list śle: „Lewą noge urwało mi, na oczy nie widze. Jeśli kochasz po dawnemu, ty najdroższy mój śnie, przyjedź, zabierz mnie do domu, bo mi bardzo tu źle”. Czekał, czekał, aż nareszcie jest Niny odpowiedź: „Między nami skończyło się, ja już nie kocham cie. Żyj tam sobie po maleńku i nie wspominaj mnie. A jakkolwiek tam będziesz żył, nie obchodzi już mnie”. Rankiem, gdy zorze stawały, miasto było we mgłach. Z wielkiej wojny, pełen chwały, wrócił porucznik Stach. Szedł z licznymi orderami w przodowych szeregach. I z widzącymi oczami i na własnych nogach. A gdy z nina się spotkali w progu jej mieszkania, Nina rzekła: „Ach Stachu mój! Jam na zawsze twoja. Napisłam okrutny list, lecz proszę przebacz mi. Tak jak ty kochasz Ninę swą, tak Nina kocha cię”. „Nigdy, nigdy, o, nigdy już” – rzekł odwróciwszy się „Między nami skończyło się, ja już nie kocham cię. Żyj tam sobie po maleńku i nie wspominaj mnie. A jakkolwiek tam będziesz żyć, nie obchodzi już mnie”.