O, chwilo, jakaś okrutna, w której dziewczyne poznałem, sobie sprawiłem więzienie, a jej mogiłe wybrałem. Niedługo ja ją kochałem, jedynie przez trzy miesiące, zakradła się w serce moje, jakoby skarbu tysiące. Ale to szczęście trwa krótko, nadzieja płocha się stała, nie dotrzymała mi słowa, na które mi przyrzekała. Stałem się przeto zbrodniarzem, za wszystkie jej przewinienia Pokój niech będzie jej duszy, a dla mnie wyrzut sumienia. Jak potwór wpadłem do domu i pilnie na to baczyłem, i jej to dziewczęce ciało, sztyletem przedziurawiłem. Rodziców wtedy nie było, na strychu gdzies pracowali, kiedy najmłodsza ich córka, zginęła od zimnej stali.